Het bevalt me, het reizen met openbaar vervoer. Sinds kort weer, want lange tijd ben ik het uit de weg gegaan om in trein of bus te stappen. Regelmatig eindigde een ritje per trein of bus in ruzie in omdat ik nog van de oude stempel ben en veel waarde hecht aan fatsoen. Ruzie had ik zo, daar hoefde niet veel voor te gebeuren. Onbeschoft gedrag tegenover oudere mensen, het niet opstaan voor mensen die moeite hebben met staan, ik kon het niet laten om er geen opmerking over te maken . Zat er een jonge vent met zijn benen dwars over het middenpad en was hij niet van zins zijn benen in te trekken omdat ik doorgang wilde, dan schopte ik zijn benen opzij om daarmee kenbaar te maken dat hij op zijn eigen plaatst moest gaan zitten. Net als tegenwoordig waren ook toen jongelui al licht ontvlambaar en had je door een opmerking of boze blijk direct de vlam in de pan. Ben het toen jarenlang uit de weg gegaan, ik had tenslotte ook een fiets om te komen waar ik zijn wilde. Sinds kort trein ik weer en het bevalt me . Niet dat tijden en gedrag van jongeren veranderd zijn, integendeel, maar ik ga het ook niet meer uit de weg. Onlangs zag ik het weer gebeuren op het station van Utrecht. Ik stond te wachten om mijn overstap toen ik zag dat er een waarschuwing werd gegeven aan een op de grond zittende, alcohol nuttigende jongeman, door een vrouwelijke beveiligingsbeambte. Hij werd blijkbaar gesommeerd op te staan en de plek te verlaten, waarop hij de vrouw een duw gaf en haar een mep verkocht met een plastic tasje. Het was niet nodig dat ik mij erin mengde, dat deden anderen al. Het kan dus wel, dat je opkomt voor mensen die zich in een bedreigde positie bevinden. Het gebeurt alleen veel en veel te weinig, nog steeds. Nu kan ik niet zeggen dat er geen veranderingen zijn, natuurlijk wel, er is meer en betere controle, maar je kunt ook zelf opmerkzaam blijven . Toen ik kort geleden op het station van Den Bosch een keurig uitziende man in de vuilnisbakken zag rommelen vroeg ik mij toch af waarom iemand dat doet, en ik besloot het hem te vragen . Zijn antwoord verbaasde mij, de man had honger zo zei hij mij, en was op zoek naar iets eetbaars. Ik dacht bij mezelf, hoe kan iemand die zo goed verzorgd eruit ziet honger hebben. Ik greep in mijn binnenzak waarop deze meneer meteen zei ' doet u dat nou niet, want ik neem geen geld aan. Op mijn voorstel om samen naar de kiosk te gaan en een kopje koffie te gebruiken ging hij wel in. Eenmaal aan de koffie bood ik de man een broodje aan , wat hij erg waardeerde en met veel smaak verorberde. Dit is nu een andere kant van reizen met openbaar vervoer. Het kan je ook inzicht geven in de andere problematiek van de maatschappij. Agressie en honger, al vinden velen dat je het woord honger in ons land niet mag uitspreken. Maar we weten dat er wel degelijk armoede is in Nederland. Zo dacht ik ineens aan het logje van space vriendin Caroline, die in plaats van geld, een broodje en een flesje drinken mee naar buiten bracht voor de accordeonspeler die op de stoep zat bij Albert Heyn. Dat is oog hebben voor andere zaken dan alleen geweld. Het bevalt me weer, het reizen met het openbaar vervoer !
Tools 
